18/8/2008 - Boşa Vakit Harcamak

Boşa Vakit Harcamak
 

Her insan ancak, Allah(c.c.)’ın takdir ettiği süre kadar yaşar. Bu süreyi kısaltmak yada uzatmak, kesinlikle insanın kendi elinde değildir. Allah(c.c.)’ın belirlediği süre geldiğinde, insan bir anda ölüm meleklerini karşısında bulur. Bu yüzden ölümünden sonra Allah(c.c.)’a hesap vereceğinin bilincinde olan bir insan, kendisine verilen bu süreyi en iyi şekilde değerlendirmelidir.

Ortalama 60-70 sene ömür süren insan, çevresinde sürekli meydana gelen ölümlere rağmen, kendisini ölüme çok uzak görür. Sanki hiç ölmeyecekmiş gibi davranarak kendisini tamamen dünyanın geçici nimetlerine kaptırır. Oysaki 70 sene, ahiret hayatındaki sonsuz hayatla kıyaslanamayacak kadar kısadır. Kaldı ki hiçbir insan 70 sene yaşama garantisine sahip değildir.

Samimice düşünen bir insan dünya hayatının çok kısa bir süre olduğuna kanaat getirir, buradaki hayatın sadece bir sınavdan ibaret olduğunu kavrar ve hayatına bunları göze alarak devam eder. İşte burada günlerin, saatlerin, hatta dakikaların değeri ortaya çıkar.

Zamanın ne kadar değerli olduğunu anlayan insan, her sabah uyandığında Allah(c.c.)’a şükretmelidir. Çünkü Allah(c.c.) ona yeni bir gün nasip etmiştir. Belki o gün Allah(c.c.)’ın rızasını kazanacak bir harekette bulunacak ve hüsrana uğramaktan kurtulacaktır. Ancak bir insan Allah(c.c.)’ın ona vermiş olduğu hayat süresinde Allah(c.c.)’ın rızasını kazanamayabilir, bu durumda sonsuz azabı tatmaktan başka seçeneği kalmamıştır.

“İçinde onlar (şöyle) çığlık atarlar: "Rabbimiz, bizi çıkar, yaptığımızdan başka salih bir amelde bulunalım." Size orda (dünyada), öğüt alabilecek olanın öğüt alabileceği kadar ömür vermedik mi? Size uyaran da gelmişti. Öyleyse (azabı) tadın; artık zalimler için bir yardımcı yoktur.” Fatır-37

İnsanın ölümünden sonra sorumlu tutulacağı kaynak Kuran-ı Kerimdir. Kuran’ın bütününe bakıldığında, Allah(c.c.) insanları sürekli olarak ibadet etmeye ve çalışmaya teşvik etmektedir. Peygamberlerimizin hepsi yaşamlarının son anına kadar sürekli Allah(c.c.)’ın rızasını kazanabilmek için çabalamışlardır. Allah(c.c.) kitabında kendi rızasını kazanabilmek için çalışanların çabasını övmüştür. Peygamberlerimizden hiçbiri ik göstermemişlerdir.

“Şu halde boş kaldığın zaman, durmaksızın (dua ve ibadetleyaptıklarını yeterli görüp, Allah(c.c.)’ı zikretmekte ve ona ibadet etmekte gevşekl) yorulmaya-devam et.” İnşirah-7

Bu sebepten dolayı Kuran ayetlerini ve bu değerli insanların hayatını göz önüne alarak, her anımızı elimizden gelen en iyi şekilde değerlendirmeliyiz. Çünkü zaman Allah(c.c.)’ın bize sunmuş olduğu en kıymetli nimetler arasındadır. Nefsimizi ezerek, Allah(c.c.)’ın hoşnutluğu için harcadığımız hiçbir dakika karşılıksız kalmayacaktır. Biz unutmuş olsakta olmasakta, Allah(c.c.) yaşadığımız her dakikayı yaptıklarımızla birlikte karşımıza getirecektir.

Biz ise, kıyamet gününe ait duyarlı teraziler koyarız da artık, hiçbir nefis hiçbir şeyle haksızlığa uğramaz. Bir hardal tanesi bile olsa ona (teraziye) getiririz. Hesap görücüler olarak Biz yeteriz. Enbiya-47

    Kur'an Ayetleriyle Kur'an'ı Anlamak

Allah’ın en büyük mucizelerinden biri, insan müdahalesinden korunmuş, tutarlı, derin ve eşsiz bir hazine, insanlığa kılavuz, rahmet ve en büyük hediye olarak gönderilmiş bir nurdur Kur’an-ı Kerim. Varlığa, ölüme ve ölüm sonrasına anlam kazandırır. Neden var olduğumuzu ve varlığımızı nasıl sürdürmemiz gerektiğini öğretir. Hak ile batılı, iyi ile kötüyü, güzel ile çirkini, birbirinden ayırır, doğruya ve hayra iletir. Hatırlatıcıdır, uyarıcıdır, ibretliktir. Okunmak için anlaşılmak için ayetleri üzerine derin derin düşünmek için gönderilmiştir. Yaratanı tanıtır, âlemi tanıtır, geçmiş nesilleri tanıtır. Anne rahmindeki oluşumlardan uzayın derinliklerine kadar eşsiz açıklamalar içerir. Kur’an’ı anlatmak için ne yazılsa az gelir ve hiçbir yazı Kur’an ayetleri kadar güzel ifade edemez Kur’an’ı. İlgili ayetlerin bir kısmı şu şekilde gösterilebilir:

İşte sana o Kitap! Kuşku, çelişme, tutarsızlık yok onda. Bir kılavuzdur o, korunup sakınanlar için. Bakara Suresi Ayet 2

Eğer kulumuza indirdiğimizden kuşku içindeyseniz, hadi onun benzerinden bir sure getirin. Allah dışındaki destekçilerinizi/tanıklarınızı da çağırın. Eğer doğru sözlü kişilerseniz… Eğer yapamazsanız -ki asla yapamayacaksınız- korkun o ateşten ki yakıtı insanlarla taşlardır. Küfre sapanlar için hazırlanmıştır o. Bakara Suresi Ayet 23-24

•De ki: “Yemin olsun, eğer insanlar ve cinler şu Kur’an’ın bir benzerini getirmek üzere bir araya toplansalar, birbirlerine destek de olsalar, onun bir benzerini yine de ortaya getiremezler.” Yemin olsun, biz bu Kur’an’da, insanlar için her örnekten nicelerini sıraladık. Ama insanların çoğu inkârdan başka bir şeyde diretmediler.
İsra Suresi Ayet 88-89

Kendisinde şüphe olmayan bu Kitap’ı âlemlerin Rabbi indirmiştir.
Secde Suresi Ayet 2

Onlar, o Hatırlatıcı kendilerine geldiğinde inkâr ettiler. Hâlbuki o, eşsiz yücelikte bir Kitap’tır. Bâtıl ona, ne önünden gelebilir ne de arkasından. Hakîm ve Hamîd Allah’tan bir indirmedir o.
Fussilet Suresi Ayet 41-42

Bu, insanlara bir açıklama, korunup sakınanlara da bir öğüt ve kılavuzdur.
Ali İmran Suresi Ayet 138.

Ey insanlar! İşte size Rabbinizden bir öğüt, gönüller derdine bir şifa, inananlara bir kılavuz ve bir rahmet geldi.
Yunus Suresi Ayet 57

İşte bu, onunla uyarılsınlar, Allah’tan başka ilah olmadığını bilsinler, aklı ve gönlü işleyenler de ibret alsınlar diye, insanlara yöneltilmiş bir tebliğdir. İbrahim Suresi Ayet 52

Bu Kitap’ı sana yalnız şunun için indirdik: Hakkında ayrılığa düştükleri şeyi onlara iyice açıklayasın ve Kitap, iman eden bir topluluk için kılavuz ve rahmet olsun.
Nahl Suresi Ayet 64

Yemin olsun ki, size, gerçeği açık-seçik anlatan ayetler, sizden önce gelip geçmiş olanlardan örnekler, korunanlar için de bir öğüt indirdik.
Nur Suresi Ayet 34

Kuşku yok ki, biz bu Kitap’ı sana, insanlar arasında Allah’ın sana gösterdiği ile hükmedesin diye hak olarak indirdik. Sakın hainlere yardakçı olma!
Nisa Suresi Ayet 105

Yemin olsun ki, biz, Kur’an’ı öğüt ve ibret için kolaylaştırdık. Öğüt alan yok mudur?!
Kamer Suresi Ayet 17

Ey iman sahipleri! Size açıklandığında canınızı sıkacak şeylerle ilgili soru sormayın. Kur’an indirilmekte iken onları sorarsanız size açıklanır. Allah onlardan vazgeçmiştir. Allah Bağışlayandır, Yumuşak davranandır.
Maide Suresi Ayet 101

Yeryüzünde debelenen hiçbir canlı, iki kanadıyla uçan hiçbir kuş istisna olmamak üzere hepsi sizin gibi ümmetlerdir. Biz bu Kitap’ta, herhangi bir şeyi ne eksik bıraktık ne fazla yaptık. Onlar, sonunda Rableri önünde haşredilirler. En’am Suresi Ayet 38

Gün olur, her ümmet için kendi aleyhlerine kendi içlerinden bir tanık çıkarırız. Seni de şu insanlar hakkında tanık olarak getireceğiz. Sana bu Kitap’ı indirdik ki her şey için ayrıntılı bir açıklayıcı, bir kılavuz, bir rahmet, Müslümanlara da bir müjde olsun.
Nahl Suresi Ayet 89

Karşılarında okunup duran bir kitabı sana indirmiş olmamız onlara yetmiyor mu? Bunda, inanan bir toplum için elbette ki bir rahmet ve bir öğüt vardır. Ankebut Suresi Ayet 51

Gerçek şu: Bu Kur’an sana ve toplumuna elbette ki bir hatırlatıcı/bir düşündürücü/bir şeref/bir öğüttür. Bundan sorumlu tutulacaksınız.
Zuhruf Suresi Ayet 44

Eğer biz onu yabancı dilde bir Kur’an yapsaydık, elbette şöyle diyeceklerdi: “Ayetleri ayrıntılı kılınmalı değil miydi?/Arap’a yabancı dil mi?/ister yabancı dilde, ister Arapça!” De ki: “O, iman edenler için bir kılavuz, bir şifadır. İnanmayanlara gelince, onların kulaklarında bir ağırlık vardır. Ve Kur’an, onlar için bir körlüktür. Böylelerine, çok uzak bir mekândan seslenilmektedir.” Fussilet Suresi Ayet 44

Onlar ki, sözü dinler de en güzeline uyarlar. İşte bunlardır, Allah’ın kılavuzladıkları; işte bunlardır, akıl ve gönül sahipleri.
Zümer Suresi Ayet 18

Rabbimizin Tevfik Ve İnayeti ile…

Gökhan Gündüz
Duygusal@msn.com

18/8/2008 - Hatice Annemizi Unutulmaz Kılan Hizmet

Hatice Annemizi (r.anh) Unutulmaz Kılan Hizmet

Eline aldığı kuru bir hurma dalına dayanarak Resûlüllah’ın kapısına kadar gelmiş olan yaşlı bir kadın, içeri girmek arzusunu izhar etmesi üzerine;
– Yâ Resûlâllah, kim olduğunu bilmediğimiz bir ihtiyare kadın, zâtınızı görmek istiyor,” dediler.

Resûl-i Ekrem Hazretleri:

– Müsaade edin, gelsin,” buyurdular.

İhtiyarlıktan âdeta rükû eder halde duran kadın, hurma dalından edindiği asâsına dayana dayana Resûlüllah’ın kapısından içeri girdi, bir-iki adım ilerledikten sonra, kendisini tanıyan Resûlüllah hemen ayağa kalktılar; altlarındaki içi hurma lifi dolu minderlerini göstererek oturmasını istediler.

Resûlüllah’ın bu kadına gösterdiği hürmet ve alâka, orada hazır bulunan Hazret-i Ömer’in dikkatini çekti; hattâ kim olduğunu merak ettiği bu ihtiyareye gösterilen bu ikramı, biraz da fazla gibi bulduğu içindir ki, ihtiyare kalkıp gittikten sonra: – Yâ Resûlâllah, bu kadın kimdi ki, kendisine ayağa kalkacak kadar hürmet ettiniz, minderinizi verecek kadar alâka gösteriniz?” dedi.

Resûlüllah’ın cevabı tek cümleden ibaretti:

– Bu kadın, bizim Hatîce’nin dostlarındandı!”

Burada aklımıza şöyle bir sual geliyor:

– Resûlüllah Hazretleri, senelerce evvel vefat etmiş olan Hatice Validemize, neden bu kadar alâkâ duyuyordu ki, O’nun dostlarına bile ayağa kalkıyor, minderlerini vermek kadirşinâslığında bulunuyorlardı? Hatîce Validemizin kendisini bu derece sevdiren hususiyeti ne idi?

Bu sualin cevabını da, Hazret-i Âişe Validemizin hazır bulunduğu bir mecliste cereyan eden şu hatırada bulmak mümkündür. Fahr-i Kâinat Efendimiz, bir aile sohbetinde, Hazret-i Hatîce Validemizi uzun uzun yâdetmiş; bazı hatıraları yeniden anlatarak, geçmiş günlerini dile getirmişti.

Hazret-i Âişe Validemiz:

– Yâ Resûlâllah, senelerce evvel ölüp gitmiş olan bir yaşlı kadını, bu kadar hatırlayıp yâdetmekte ne fayda var? Allahü Zülcelâl, size, O’ndan daha genç ve güzelini ihsan etmiş; ağzında dişi bile kalmamış bir ihtiyare yerine daha gencini vermiştir,” dedi. Âişe Validemizin bu sözlerine karşı Resûlüllah Hazretleri’nin, Hz. Hatîce Validemizi niçin unutmadığını bildiren şu cevaplarını, dikkat ve ibretle okumaktayız:

– Yâ Âişe! Seneler geçtiği halde Hatîce’yi unutmayışım, O’nun dış güzelliğinden değildir.

Herkes beni red ve inkâr ettiği zaman, Hatîce bana inandı ve tasdik etti.

Etrafımdakiler bana, yalancısın, dediği zaman; Hatîce bana, doğru söylüyorsun, asla çekinme, dedi.

İnsanlar benden bir pulu esirgediği zaman, Hatîce, bütün servetini önüme sürerek bunların hepsi emrindedir, istediğin kadar harcayabilirsin, dedi.

Dünyada yalnız kaldığım günlerde, Hatîce, benden asla geri kalmadı; bunların hepsi geçicidir, üzülme, ileride bu güçlükleri kolaylıklar takip edecektir, dedi.

İşte ben, Hatîce’yi, bu fedakârlıkları için unutmuyorum!”

Hz. Hatîce’yi seneler geçtiği halde unutturmayan meziyetleri, Resûlüllah nezdinde, kadın arkadaşına oturduğu minderini verdirecek kadar kazanmış olduğu itibar ve kıymeti; hanımların dikkatlerini çekmelidir.

Mü’mine hanımlar, İslâm dâvası uğrunda fedakârca çalışan kocalarına engel olmamalı. Hatîce annemiz gibi, bütün kuvvet ve imkânlarıyla dâva uğrunda çalışan beylerini takviye ile yardımcı olmalıdırlar.

Rabbimin Tevfik ve inayeti ile...

Gökhan Gündüz
Duygusal@msn.com

18/8/2008 - Yoldan Güzel Geçmek

14/8/2008 - Genç Olma Sırası Kimde?

Genç Olma Sırası Kimde?

Eskişehir’deydim. Gösterdiler bana. “İşte şurası hapishanenin yeri!” Hapishane yok artık; yerinde tramvay durağı var. “Ama lise olduğu gibi duruyor.” Cumhuriyet Lisesi. Şimdi yerinde olmayan hapishanenin mazi olmuş pencereleri bir zamanlar lisenin bahçesine bakıyordu.
Hapishane penceresinin ardındaki gözler ağlıyordu. Lise bahçesinde kendilerini “19 Mayıs hareketleri”ne kaptırmış kızlar gülüyordu. Kendisi için değildi gözyaşları. Yaşlılığına dair değildi hüznü. Hapsedilmişliği umurunda değildi. Genç kızlar onun için ağlıyor değil; o genç kızlar için ağlıyordu. Ağlanacak halde olan kendisiydi oysa…

O bakış aksına geçip ben de baktım bir süre. O bakışın izdüşümünde tuttum gözlerimi. Yaşlı adamdan genç kızlara doğru yönelmiş ağlayışın yatağında tuttum kalbimi. Ben de böyle bakabilir miyim? Her şeye.. Herkese…

O gülüp oynayan genç kızların elli sene sonraki halleri görünür yaşlı adamın gözlerine.. Hesap basit: 17+50= 67. Onyedilik genç kızların elli yıl sonraki hali 60’lı 70’li bir “nine”. Güvendikleri gençlik geçip gitmiş… Sarılıp durdukları körpe bedenleri ellerinden kayıp göçmüş.. Beğenme dilendikleri bakışlar, acımayla bakıyorlar soluk yüzlerine. Nefret ve tiksintiyle dönüp geçiyorlar yanlarından. Bir de öbür ihtimal var. Yaşlı olamama ihtimali. Altmışına varmadan toprak olmak da var. Unutulmuş bir mezarda hiç önemsiz oluvermek de var. Hatırlanmaya değmeyen, hatıralara sokulmayan, şen şakrak sohbetlerden uzak tutulan bir tuhaf detaya inmek de var!

Eskişehir Hapishanesi’ndeki yaşlı Said Nursî’nin Eskişehir Cumhuriyet Lisesi’nin bahçesindeki neşeli genç kızlar için gözyaşı dökmesinin üzerinden bir değil iki 50 yıl geçti. Kendilerine ağlanan genç kızlar da, kendilerine ağlayan yaşlı adam da yeryüzünde yok şimdi. Yeryüzünde hâlâ yaşlı adamlar dolaşıyor, hâlâ daha genç kızlar ince narin bedenlerini 19 Mayıslara, sokaklara, meydanlara, plajlara, iştahlı bakışlara ayarlıyor. Gülüyorlar. Ağlamıyorlar. Gencecikler. Yaşlanmış kadınlara göz ucuyla bakıyorlar. Acıyarak çeviriyorlar yüzlerini. Sanki elli yıl sonrası gelmeyecekmiş gibi. Sanki şimdilerde yaşlı ve buruşuk yüzlü ihtiyarlar bir zamanlar kendileri gibi genç olmamış gibi. Sanki onlar da kendi gençliklerinde yaşlılara acıyarak bakmamışlar gibi. Sanki onlar da bir zamanlar acıyla bakılacak, hüzünle ağırlanacak, hemencecik toprağa konulup unutulacak, ölmesine şaşılmayacak yaşlılar olmayacakmış gibi…

Hayat bu. Yaşıyorsan, yaşamanın her haline yazgılısın demektir. Kendini bir yerine yazdırdın mı, başına getireceklerine razısın demektir. Doğdun ya, öleceksin işte. Doğup da ölmeye razı olmamak yok. Gençliğe uğradıysan bir kere, kaçarı yok; yaşlılık da bekliyor seni. Ya da toprak olmak. Şimdi yaşlı değilsen, bunun tek nedeni şimdilik yaşlılık sıranın gelmemiş olmasıdır. Gençsin, güzelsin, alımlısın, çekicisin. Kim ne diyebilir sana? Ama gel de kulağına fısıldayayım; sadece sıra sende olduğu için. Sadece şimdi. Sadece şimdilik!

Şimdilik genç olan gerçekte genç değildir. Sadece genç olma sırası kendisindedir. Genç olma sırasını savarken, kendini daha sonraki sıralardan çekip aldığını sanıyorsa, hep sıranın orasında kalacağına inanıyorsa, ağlanacak-yoksa gülünecek mi?-haldedir. Said Nursî işte bu yüzden ağlar gençlere. Orada takılıp kalanların takılıp kaldığı o zavallılığa ağlar. O andan sonrasını unutanların körlüğüne acır.

Başımız sıkıştığında, biz de o yaşlı adam gibi yapalım. Hızla çevirip zamanın çarklarını mesela bir elli yıl sonrasına atalım kendimizi. Ne Ertuğrul Özkök yazısı bizi ince ince alaya alıyor, ne Tuncay Özkan kanal satıyor. Ne kim medya patronlarınca aşağılanıyoruz ne de biz aşağılananlar ortalıkta dolaşıyoruz. Ne başörtülü kalmış, ne başörtüsünü çekemeyenler. Kapatma davası bile kapanmış. Alın saatinizi elli yıl sonrasına ayarlayın. Yazı tahtanıza, günlüğünüze 2058 yazın meselâ. Ne size hükmetmeye kalkanlar kalır orta yerde ne siz “zavallı” kalırsınız. Ne bedenlerinin körpeliğine yaslanıp ahlaksızca şehvet oyuncağı olanlara iltifat edersiniz ne de şimdiki dana gözlü iri manşetlerin dehşetine aldırışınız olur.

“Ashab-ı Kehf bakışı” diyorum ben bu bakışa. Hani sadece bir geceliğine uyuduklarını sanıp tam 300 yıl sonrasına uyanmışlardı ya. Ellerindeki para geçersizleşmişti. Kendilerini mağaraya zorlayan zalimlerin zulmü geçip gitmişti. Tanınan, beklenen, özlenen yüzleri artık tanınmazdı, yabancı oluvermişti. Evleri “başkaları”nın evleriydi. Şehirleri onlara bir sığınak sunamıyordu. “Yedi uyurlar”ın uyandıkları sabah yaşadıkları her türlü şaşkınlık, şimdilik zalim olan, şimdilik güzel ve genç olan, şimdilik ünlü ve önemli olanların her birine ebedî uyanışlar vaad ediyor. Dürtüyor onları. Uyandırıyor.

Şu anda, bugün, şimdi, çok sonraki zamanlarda geçersiz olan paralar peşinde koşturuyoruz. Bugünlerde bir zamanlar tanınmayacak, aranmayacak yüzlerin ardında duruyoruz. Bu sabah ve yarın sabah, 19 Mayıs’ta, yaşlanması kaçınılmaz gençlerin zindeliğine yaslanıyoruz. Ölüyoruz her an. Bir cenaze namazına doğru yaklaşıyoruz. Bir mezar taşına eğreti bir kazıntı olmak üzere yürüyoruz.

O “yaşlı adam”ı yaşlanacağını unutanlar ağlattı. Sadece bir kum tanesi olduğunu unutanlar zaman rüzgârının hoyrat savuruşunda. Şimdilik olduğu yerden teselli umanlar. Ama şimdilik! Sadece şimdilik!

Rabbimin Tevfik ve inayeti ile
Gökhan Gündüz
Duygusal@msn.com

5/8/2008 - Abdurrahman Bin Avf (r.a)

Cennetle müjdelenen on sahâbîden biri:
ABDURRAHMAN BİN AVF (r.a)

5/8/2008 - Nereye Gidiyoruz?

26/7/2008 - İslama Niyet Etmek

İslama Niyet Etmek..


İslam’a niyet etmek… İslam içinde bir duyarlılık arayışı bu. Bir niyet sorgulaması.

Mümin havf ve reca- ümit ve korku- arasında bulunur. Ümidi hep vardır ama bulunduğu noktayı sorgulamaktan da geri kalmaz. Sorgulama, hem bulunduğu noktanın alışkanlığa dönüşmesini, şuur boyutunun azalmasını önler, hem yaraları sarar, aşınmaları tedavi eder, hem de daha yakınlara ulaşmak “mukarrebin” den olmak için gerekli ruhi enerjiyi sağlar.

Dünyada 1.5 milyar Müslüman var ama neden İslam dünyasında, Saadet Çağı Nesli’nin ufukları zorlayan ruhi derinliği, enerjisi yok, ne eksik?

Daha Hulefa-i Raşidin döneminde İslam’a sekizinci olarak giren ve dünyada iken cennetle müjdelenen sahabelerden birisi, Abdurrahman bin Avf sorgulamaya başlamış. Oğlu İbrahim anlatıyor:

“Babamın oruçlu olduğu bir gündü. Önüne bir iftar sofrası getirilmişti.Babam iftar sofrasını bırakıp şöyle dedi: Mus’ab bin Umeyr Uhud günü şehid edildi.halbuki Mus’ab benden hayırlı idi.Bu mübarek , şehid kefeni yerine bir kaftana sarılmıştı.bununla başı örtülse ayakları açılıyordu, ayakları örtülse başı açılıyordu. Yine Uhud’da Hamza da şehid oldu. O da benden hayırlı idi.Onu da kefenleyecek bir hırkadan başka bir şey bulunamadı.Bınlar zühdi bir hayat içinde Hak evine gittikten sonra dünyanın bunca nimetleri karşıma seriliyor. Ahiret için kazandığımız hasenatımız ta’cil edilip de dünyada verilmiş olmasın.”
Abdurrahman bin Avf, daha sonra gözyaşlarını tutamıyor, iftar sofrasını bırakıp gidiyor.

Bir aşere-i mübeşşere sahabesi kendi konumunu böyle sorgularsa, bize ne yapmak düşer varın hesap edin…

“Niyet ettim İslam’a” ifadesi bir durup düşünme, kendimizi , İslam’a sanki yeniden giriyormuş gibi bir toplu denetimden geçirme çağrısıdır.İnsan bunu her zaman yapmalı, belki her sabah her akşam yapmalı ama namazlarda , ramazanlarda cumalarda daha bir özenle yapmalı. Bunun için de hazırlıklı olmalıyız. Hücrelerimize kadar yenilenme iradesi ile teslim olmalıyız.İslam’ın kapısındayız ve buradan içeri gireceğiz.İçeriyi en küçük ayrıntılarına kadar öğrenip onunla bütünleşeceğiz. Biz o olacağız… O bizimle ete kemiğe bürünecek…

İşte böyle bir niyetle yaklaşmak İslam’a… Böyle bir yeniden buluşma inşa ederse İslam dünyasını, o başka bir dünya olacaktır.

“Niyet ettim İslam’a”, kendi kişiliğimizden başlamak üzere, yeni bir dünyanın oluşumuna da karar vermek demektir aynı zamanda…

Dualarımızı, gayretlerimizi bu dünyanın inşası için birleştirelim ve önce biz, kendimiz olarak bir yeni insana ulaşalım. O insanın ufku başka olacaktır emin olun. Biz kendimizde o yeni insanı inşa edemezsek, nasıl başka insanları İslam insanına, yeni insana çağırabiliriz?

Gökhan Gündüz
Duygusal@msn.com
__________________

26/7/2008 - Ölümün İki Yüzü

Ölümün İKi Yüzü

Ünlü Rus yazarı Tolstoy rûhi bunalım içinde kıvranır, ağır bir hastalığa yakalanmış kimsenin acılarını yaşar. Çaresizlik içinde “Hayatıma bir kurşunla mı yoksa bir ilmikle mi son vereyim” diye düşünmeye başlar. Kendini çöldeki şu seyyaha (yolcuya) benzetir: Yolcu, karşılaştığı yırtıcı bir hayvandan kurtulmak için kendini kurumuş bir kuyuya atar. Tam o anda, kuyunun dibinde onu yutmak için ağzını açmış bekleyen bir ejderha görür. Yırtıcı hayvan tarafından parçalanmamak için yukarı çıkmaya cesaret edemeyen ama ejderha tarafından yutulmamak için aşağıya da atlayamayan bu zavallı yolcu, kuyunun duvar taşları arasında boy vermiş bir dalı yakalar ve ona sımsıkı tutunur. Az sonra elleri uyuşmaya başlar ve kendini her iki tarafta bekleyen felaketin kucağına düşeceğini anlar; ancak daha hâlâ sımsıkı tutunmaktadır. O sırada bir kaç farenin, onun tutunduğu dalın çevresinde dolaşmakta ve dalı kemirmekte olduklarını görür. Dal kopacak ve o da canavarın ağzının ortasına düşecektir. Yolcu bunu görünce kurtulma ümidinin hiç kalmadığını anlar. Çaresizlik içinde çevresine bakarken dalın yapraklarında bal damlalar görür, dilini uzatır ve bunları yalamaya başlar.
Aslında bu bir şark masalıdır. Tolstoy diyor ki, işte ben de aynen bu yolcunun benzeriydim. Ölüm ejderhanın kaçınılmaz bir şekilde beni beklediğini, beni parçalamaya hazır olduğunu bildiğim halde son bir ümitle hayatın dallarına tutunuyordum ve bu arada niye tutulduğumu da bir türlü aklım almıyordu. Bana o güne kadar teselli vermiş olan balı yalamayı deniyordum ancak bal artık tat vermez olmuştu. Ölüm ejderhası ağzını açmış beni yutmak için beklerken yaşamın kemirgen farelerde tutunduğum dalı koparmaya çalışıyordu. Bense artık sadece kendilerinden kaçamayacağım o ejderha ile fareleri görüyor. gözümü onların üzerinden ayırmıyordum. Üstelik bu bir masal değildi, gerçeğin ta kendisiydi.

Allah’a ve âhiret gününe inanmayanlar için ölüm en korkunç gerçektir. Âdeta bir kara deliktir. Güneşin bir daha doğmamak üzere batması gibidir. Âdeta her an gözüken bir idam sehpasıdır. Zevkleri keder, ümit ve arzuları heder eden elem kaynağıdır.

Mümin gözüyle bakıldığında ise ölüm; ölümsüzlüğe, ebedi hayata açılan bir penceredir. Sevgiliye kavuşma anıdır. Mevlana’ya göre şeb-i arus (Düğün gecesi) dir. Asıl vatana dönüştür, gurbetin sona ermesidir. Ruhun beden hapishanesinden kurtulmasıdır. Kuşun kafesten uçmasıdır. Mahkumlar hapishanenin yıkılmasından sadece sevinç duyarlar. Vah vah güzelim bina mahvoldu demezler. Hapishaneden dar ağacına götürülecek olan mahkumdan başka herkes âdeta bayram yapar. Can beden kavgasından kurtulur, gönül kanadıyla uçmaya başlar. Mevlana bu hâli şöyle tasvir ediyor: Hani zindanın kuyusuna hapsedilen adamın uyuyup rüyasında gül bahçesini görmesi gibi. Bu adam der ki; Tanrım beni bedene döndürme de şu gül bahçesinde bir salınıp gezeyim. Artık o adam uyanmaya hasret çeker, kuyunun dibinde zincirlere, bukağılara vurulmuş olarak yaşamayı arzular mı?
Ölüm ten kafesinden kurtulmak, Yusuf gibi kuyudan çıkmaktır. Kâfire idam sehpası gibi gözüken ölüm mümin için ölümsüzlüğe açılan kapıdır. Mevlana ölüm neşesini şöyle anlatıyor:
Kuşa, kafesini bırakıp uçmak nasıl hoş, nasıl tatlı gelirse bana da ölmek ve bu yurttan göçmek öyle hoş, öyle tatlı geliyor. Bahçeye konan kafesteki kuş, gülleri, ağaçları görür. Dışarıda kafesin çevresinde ötüşen kuşlar hürriyete ait güzel güzel hikayeler söylerler. Kafesteki kuş onları duyar, o yeşilliği görür de ne iştahı kalır, ne sabrı ne de kararı. Başını kafesin her deliğinden çıkarır durur, ayağındaki bağdan kurtulmak ister. O kuşun gönlü de dışardadı, canı da. Böyleyken kafesi açıversen ne yapar?
Mevlana kâfirin halini de etrafını kedilerin çevirdiği kafesteki kuşun haline benzetti ve şöyle dedi: Bu çeşit kuş korkuya vehme düşer, hiç kafesten çıkmayı ister mi o? Hatta o, kötülükler yüzünden kafesin etrafında daha yüz tane kafes olmasını ister.
Kafirin hali ana karnındaki çocuk gibidir. Tanrının keremi onu ana rahminden dışarı çeker de o yine rahme doğru kaçar durur. Ana karnındaki çocuk da rahmin dışında bir âlem olduğundan gafildir. Bilmez ki rahimdeki hoşluklarda dışarıdaki âlemin feyziyledir. Kafesteki su ve yemler de dış alemden gelmedir. Kedilerden korkan can kuşu kaçmak için delik arayan farelere döndü. O yüzden canı fare gibi bu dünya deliğini vatan tutmuş, yurt edinmiştir. Çünkü dışarı çıkmaktan ümidini kesti. Ama gerçek şu ki kuş ne kadar korunursa korunsun sonunda ölüm kedisinin pençesinden kurtulamaz.

Bütün korkuların kaynağı ölüm korkusudur. Kanser hastası, hastalıktan ziyade ölümden korkar, zira kanser ölümü çağrıştırır. En büyük kahramanlık ölüm korkusunu yenmek, İkbal’in ifadesiyle ölümü tebessümle karşılayabilmektir. Mümini kafirden ayıran en önemli fark ölüm karşısındaki tavırdır. Birisi için ebedi varlık, diğeri için ebedi yokluk ve hiçlik...
Yokluğu varlığa çeviren imandır. Yunus ne güzel söylemiş:
“Ölümden ne korkarsın
Korkma ebedî varsın”


Hafakanlar yaşayan Tolstoy sonunda iman sayesinde korkunç ölüm fobisinden kurtulmuş, ölümün öldüremediği ebedi gerçeğe ulaşmıştır. Bu gerçeğe nasıl ulaştığını kendisinden dinleyelim: “Sonunda kendimi inceledim ve içimde neler oluyor diye kendime baktım, ölmeye ve dirilmeye dair yüzlerce olay hatırladım. Gördüm ki, ben yalnızca Allah’a inandığımda yaşıyordum. O’nu unuttuğum, O’na inanmadığım zamanlarda ise hayat da yok oluyordu. Allah’ın varlığına inancı kaybettiğimde sanki hayatla ilgili bağlarım da kopuyordu. Allah’ı bulma konusunda az da olsa umudum olmasa hayatıma çoktan son verirdim. Fakat yaşıyordum. Onu hissettiğim ve onu aradığım zaman yaşıyordum. Öyleyse, O vardır. O, onsuz yaşanmayan şeydir. Allah’ı bilmek ve yaşamak bir ve ayrı şeydir. Allah hayattır. Allah’ı arayarak yaşadığım takdirde hayat Allah’sız olmaz.”
“İman insanın ölümlü varlığına sonsuzluk anlamı katıyordu. Yani acılarla, fedakarlıklarla ve ölümle yok olmayan bir anlam. Bu demektir ki; yaşamanın anlamı ve imkanı yalnızca inançta bulunabilir. İnanç hayat gücüdür. İnançsız yaşanmaz.”
Tolstoy, İvan İlyiç’in Ölümü adlı eserinde; dayanılmaz acılar ve ölüm korkusu içinde kıvranan, isyan eden, ölüm ötesine yol bulamayan, hafakamlar içinde tükenen bir adamın acı halini tasvir eder. İvan İlyiç çocuk gibi ağlamaya başladı, acizane, korkunç yalnızığına ağlıyordu. “Niçin böyle yaptın, niçin beni buraya getirdin? Ne yaptım ben, ne yaptım da bu azapları çektiriyorsun bana? Bütün bu şecaat nedir? Ne lüzümu var bunun? diyor, şikayetleriyle inkar ettiğini sandığı Allah’a isyan ediyordu. Aslında isyan da imanın ifadesidir. Çünkü inanılmayan varlığa isyan edilmez. Ölüm korkuları ve acıları içinde kıvranan İvan İlyiç de sonunda gerçeği kavradı. Kendi kendine “ölüm bitti o, yok artık” diyordu. Artık ölüm yerine ışık vardı. Ölüm öldürülmüş, yokluk gitmiş, ebedi var oluş gelmişti.

Ebedi var oluş olmasaydı bütün varlıklar yok hükmünde olurdu. Faniler ebediliğin gölgeleri hükmündedir. Mevlâna’nın dediği gibi; öte âlem yoksa
gelenler nereden geliyor, gidenler nereye gidiyor?
Satırlarımızı bir şairin beytiyle bitirelim!

Ölüm bize ne uzak, ne yakın bize ölüm
Ölümsüzlüğe erdik, ne yapsın bize ölüm?

Gökhan Gündüz
Duygusal@msn.com

 

20/7/2008 - Sevgi Ve Sevmenin Ölçüsü

Sevmek Denilince...


“Nefsim yed-i kudretinde olan Zat’a yemin ederim ki, iman etmedikçe cennete giremezsiniz, birbirinizi sevmedikçe (kamil manada) iman etmiş olamazsınız!...” (1)

Kamil manada, sevmek ve iman…

Her ikisi de hayatı, ameli ve kalbi besleyen birer can damarı…

Birbirimizi nasıl bir sevgiyle sevmeliyiz ki, kâmil manada iman etmişlerden olalım?

Nasıl erişelim, neticesi ihsan olan bir sevgiye? Kalplerimizi birleştiren, şefkatin ve merhametin kapılarını açan bir muhabbete! Mü’mine muhabbetle serâ’dan süreyya’ya nasıl tırmanalım? Esfelden tecennüb edip yücelere ne şekilde müncezip olalım?!..

Sevgi değil mi, malları ve canları feda ettiren? Sevgi değil mi, yücelere kanatlandıran, selamet diyarına ulaştıran? Sevgi değil mi, kardeşlik bestesini terennüm ettiren?..

Sevgi ve iman… Ayrılmaz ikiz kardeşler…

Evet! Sevmek denilince sevgililer sevgilisi Habibullah (sav)’ın müjdesi gelir aklımıza.

“Allah’ın kulları arasında bir grup var ki, onlar ne peygamberdirler ne de şehittirler. Üstelik kıyamet günü Allah indindeki makamlarının yüceliği sebebiyle peygamberler de şehitler de onlara gıpta ederler.”

Orada bulunanlar sordu:

“Ey Allah’ın Resulü! Onlar kim, bize haber ver!”

“Onlar aralarında ne kan bağı ne de birbirlerine bağışladıkları bir mal olmadığı halde, Kur’an adına birbirlerini sevenlerdir. Allah’a yemin ederim, onların yüzleri mutlaka nurdur. Onlar bir nur üzeredirler. İnsanlar korkarken, onlar korkmazlar. İnsanlar üzülürken, onlar üzülmezler.” (2)

Sevmek denilince iki ayrı bedende bir can olmak gelir aklımıza. Aynı bedenin birer uzvu… Aynı duyguların selinde sürüklenen tek bir kalp gelir.

Sevmek denilince adanmak gelir aklımıza, feda olmak gelir, Mü’mine gelebilecek her hangi bir zararı def edebilmek uğruna. Şuh bir edayla yollarında derbederce ıslandığımız camiler, bad-ı saba’nın ılgıt ılgıt estiği sohbet halkaları gelir aklımıza…

Muhacir Mü’minleri özleyişlerimiz gelir aklımıza, ayrılıklar gelir bir kor gibi düşen yüreğimizin tam ortasına… İnce bir sızı gibi içine gömüldüğümüz sancılarımız, firak kasırgalarıyla savruluşlarımız gelir.

Sevmek denilince boğazımıza dizilen lokmalar gelir aklımıza. Kardeşlerimiz aç mı, tok mu? Soruları zihnimizi kurcalar. Bu duygu atmosferinde başka iklimlere kanat çırpınışımız gelir.

Mescid-i Nebevi’nin inşasından sonra Ensar-Muhacir kardeşliğinin tesis edilmesi gelir aklımıza. Ashabın halis sevgisi, menfaate dayanmayan karşılıksız muhabbeti gelir:

Enes (ra) anlatıyor: “Resulullah (sav)’ın yanında bir adam vardı. Derken oradan birisi geçti. Resulullah(sav)’ın yanındaki adam:

“Ey Allah’ın Resulü! Dedi, ben şu geçen adamı seviyorum.”

“Bunu kendisine haber verdin mi?” diye Aleyhissalatu vesselam sordu.

“Hayır!” deyince

Git ona haber ver” buyurdu. Adam kalkıp giden kişiye yetişti ve:

“Seni Allah için seviyorum!” dedi. Adam da:

“Kendisi adına beni sevdiğin zat da seni sevsin!” şeklinde mukabelede bulundu.” (3)

Sevmek denilince: “Mü’minin yüzüne tebessüm sadakadır” buyruğu gelir aklımıza. Ruhların derinliklerine işleyen, kalbin kirişleri üzerinde duyguları cezbeye getiren, gönülleri inşirah ettiren bir tebessüm gelir.

Hilm gelir aklımıza, ince ince tartılan sözler, iğneleyici ve kırıcı olmayan konuşmalar gelir. “Ok yarası geçer, dil yarası geçmez.” Vecizesi rehber olur.

Sevmek denilince saatlerin ayrılığı çaldığı zamanlar gelir aklımıza, bir parçamızı koparıp gidercesine… Gönülleri kaynaştıran şefkat ve merhamet nağmeleri gelir.

Ve sevmek denilince daha nice şeyler gelir aklımıza…

Peki! O halde nasıl ermeliyiz imanı kâmiller mertebesine?

Besmele’den önce hüzün mü kurulmalı soframıza? Lokmalarımızı hayalde ve fiilde dardaki Mü’minlerle, yetimlerle, yoksullarla birlikte mi yemeliyiz?

Mü’minlere karşı, gönüllerin çevresinde kümelenmeye hazır olan merhamet duygusunu mu zenginleştirmeliyiz? Merhametli bir sığınak, kuşatıcı bir sevgi ve daralmayacak bir gönül edasıyla mı onları kucaklamalıyız? Onların hatalarını ve kusurlarını görmezden mi gelmeliyiz?

İçimizde mi hissetmeliyiz zerre zerre Mü’minleri? “Mü’min Mü’minin aynasıdır.” Şiarıyla hayır söz ve fiillerini örnek mi almalıyız kendimize?

Nefsimizin ve arzularımızın kuşatmasını nasıl yarmalıyız? Mü’mini sevmekten uzaklaştıran duygulardan nasıl sıyrılmalıyız, nasıl yüz çevirmeliyiz?

Ulvi nasihatlere mi açmalıyız zihnimizi? Sevgiyi ve bağlılığı yeniden mi öğrenmeliyiz kardeşlik mektebinde?

Bir anlık duraksayıp kısa bir tefekküre dalalım. Hayalden gözlerimizin önüne bir mizan getirelim. Kardeşlik hukukuyla ilgili amellerimizi mizanın bir kefesine bırakalım. Hafif geliyorsa eksikliklerin telafisine gidelim. Ağır geliyorsa zaten problem yok!...

Bilaşek kardeşlik mefhumunu unuturcasına dünya ve nimetlerine tutku ile bağlanmak tek kelime ile hasarettir. Bilmeliyiz ki, Mü’mini gereğince sevmek kendimizi sevmektir. Mü’mini unutmak ise kendimizi unutmaktır.

“Kişi sevdiği ile beraberdir”

KAYNAKLAR

(1) Müslim, Ebu Davud, Tirmizi

(2) Ebu Davud

(3) Ebu Davud

(Gökhan Gündüz)

Duygusal@msn.com
__________________

19/7/2008 - Eller Var

Eller var


Karıştırıcıdır. Her şeyi karıştırır. Münasebetsiz ellerdir bu eller. Olur olmaz yere sokulur. Girmemesi gereken yerlere girer. Karıştırıcı eller, pislikten kurtulmaz. Çünkü karıştırma aşkı her şeyi kapsadığı için, bunlar arasına pislik de girer. Bu tür eller bulaştığı pisliğin faturasını kendi karıştırıcılığına kesmez. "Oralarda ne arıyordun?" diyene, "Öyle her şeyi ve her yeri karıştırırsan, boyuna kadar necasete batarsın" diyene söyleyecek bir sözü yoktur.


Eller var.

Düzenleyici ve düzelticidir. Çapak gördüğü göze yumruk olmaz. Kimseye hissettirmeden, bir ana şefkatiyle o çapağı alır. Yüzün ve gözün güzelliğini çapağa feda etmez. Değdiğini bozmaz, düzeltir. Düzelteceğim diye "düz" hatta "dümdüz" etmez. Çünkü bu eller, amuda kalkıp da dünyayı düzeltme iddiasına soyunan "ters"lerin elleri değildir.

Eller var.

Hiçbir taşın altına girmeye yanaşmaz. Nice taşlar, kayalar, dağlar kaldırılır. O pamuk eller arazi olmuş, ortalardan tüymüştür. Ara ki bulasın. Israrla o elleri arar gözleriniz, ama yok. Sıkıntıya gelemez pamuk eller. Fakat dağlar gibi taşları taşımaktan yorgun ve bitap düştüğü için ayağı sürçenleri, tökezleyenleri görmeye görsün bu eller. Hemen ovuşturma vaziyetine girerler. Utanmadan yakasına sarılır, tokatlamaya yeltenirler. Utanmaz eller. Taşın altına sokmaya gelince toz olan bu eller, yakaya sarılmaya gelince aslanpençesi kesilir. Kırılası eller o eller.

Eller var.

Pamuk değil, nasır tutmuştur. Neden olacak? Elbet, her yarım kalmış yükün altına girdiği için. Her hayırlı teşebbüsün ucundan tuttuğu için. Her yükü ağıra el atığı için. Her yolda kalmışın kolundan tutup kaldırdığı için. Her dermanı tükenmişe derman kattığı için. Öpülesi eller o eller.

Eller var.

Vuracağı yeri bilmez, duracağı yeri bilmez. Kabarmış bir koltuğun elleridir bunlar. Sürekli tokat halinde gezer. Hiçbir şey bulamazsa, havayı tokatlar, suya yumruk atar. El ele vermişler zincirine girip, diğer ellerle birleşmez bu eller. Aksine birleşmiş elleri çözüp ayırır, kırıp koparır. Kırıp koparacağı başkalarının eli tükenirse, bu kez kendi ikizine yönelir, onu kırar, ona vurur.

Eller var.

Vuracağı yeri de bilir, duracağı yeri de. Dostu da tanır, düşmanı da. Yalnız dosta değil, düşmana bile rahmettir o eller. Yara sarar, ayıp örter. Bir ananın elleri gibi, okşayacak yetim, yaşını silecek öksüz, sıvazlayacak kırık yürek arar. Yıkılmışları yapar, dağılmışları toplar, yarımı tamamlar, tamamı kucaklar, ayrılanı birleştirir, birleşeni sıklaştırır.

Eller var.

Her önüne gelenden bir şeyler ister. Hiç işe girişmez, hep beleşe girişir. Sürekli istemek için açılır. Almaya bayılır, vermekten nefret eder. Bu ellerin bildiği tek dua "Rabbena hep bana"dır. Böyle elleri bin kez de doldursanız, bin birinciyi ister. Hapsini de kendi cebine boşaltır. Başka elleri de görmek gibi bir derdi yoktur. Bencil eller bu eller.

Eller var.

Hep almaz, ama hep verir. İddialı değildir, fakat kararlıdır. O elleri herkes ortalarda görmez. Muhatabının gözüne sokulmaz. Alkışı hak edeni alkışlamaktan çekinmez, fakat kendisi alkış istemez. Verirken görünmemek için köşe bucak saklanır. O eller, bir Allah'tan ister, başkasından istemektense taş kesilmeyi tercih eder. Fedakâr eller o eller.

Eller var.

Sürekli bedduaya durur. Bedduaya duran, suizanna ayarlı, kara yüreklere bağlı eller bunlar. Armudun sapı der, beddua eder. Üzümün çöpü der, beddua eder. Kusursuz kadı kızı arar, fakat kendisi pür-taksirdir. Herkese beddua için açılan bu uğursuz eller, herkesin ellerinin kendisi için duaya kalkmasını bekler. Bunu bulamadığında da yumruk olur, sağa sola saldırır. Haddini bilmez, kadir bilmez eller.

Eller var.

Sürekli duaya durur. Peygamberlerin ellerinden bir hisse kapmıştır. Dostlarına değil sade, düşmanlarına bile duaya durur. Sevdiği güllerin dikenleri tarafından kanatılınca, gülü kökünden sökmeye kalkışmak gibi bir cinayet işlemez bu eller. Aksine, gülünü sevdiği için, kendini kanatsa da, dikenini de sever. İçinde hayır olan bir yüreğe bağlı eller bunlar. İçinde umut ve sevgi olan bir yüreğe bağlı eller…

Ellerinize bakın, kendinizi tanıyın! Zira onlar, sizin aynanızdır.

Allah'ım! Ellerimizi bırakma!

Gökhan Gündüz
Duygusal@msn.com